Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Trivia’ Category

20 Altamira jagers

De laatste tijd doe ik regelmatig mee aan vogelexcursies. Ik kijk al jaren vogels en nu af en toe in groepsverband. Het zijn gemengde groepen, van zowel mannen als vrouwen, maar wat een verschil in de manier waarop er gevogeld wordt! De mannen lopen of fietsen zwijgend, spieden om zich heen, luisteren geconcentreerd naar soorten zang. ‘Wat scharrelt daar door het struikgewas, zag je die Poelsnip, daar op vier uur?’ Sommige vrouwen daarentegen zijn in de eerste plaats met elkaar bezig en daarna pas met de vogels. Vrolijk kwetteren en kwebbelen ze er op los. Pas als de groep stilstaat om een waarneming te bespreken, rukken ze zich los uit hun conversatie. ‘Wat zien jullie? O, leuk een Roodborst. Dat doet me denken aan onze vakantie op Corsica vorig jaar, ik zei toen nog tegen Wim, Kijk daar heb je een Roodborstje’.
En verder gaat het gesprek, over vogels, konijnen, de (klein)kinderen en wat al niet. Ik kan me daar behoorlijk aan ergeren, zozeer zelfs dat ik me afvroeg of daar niet méér achter zou zitten.

Moeiteloos kun je deze situatie terug projecteren naar 50.000 jaar geleden. Je ziet de mannen, de jagers, zwijgend door bos of steppe lopen, geconcentreerd op de prooi. Af en toe gebaren ze naar elkaar: dáár zit hij. Ze hebben aan een half woord genoeg en vermijden alles waardoor de prooi op de vlucht zou slaan. Focus op wat ze doen, de prooi besluipen en verschalken en er desnoods dagen achtereen achter aan hollen. De vrouwen van de stam intussen scharrelen tussen de struiken en bomen om bessen en wortels te verzamelen, flink socializend met elkaar, kind op de rug. Geen denken aan dat de vrouwen mee op jacht zouden gaan, de prooidieren zouden het groepje al van kilometers horen aankomen. Bovendien zijn vrouwen er niet op gebouwd om prooien dagenlang te achtervolgen. De stam zou verhongeren. Gaan jullie maar bessen plukken en wortels graven, dan zorgen wij wel voor het vlees.

Zoiets moeten ze gedacht hebben, die jagers, en mogelijk ligt daar ook de oorsprong van mijn ergernis. Mijn prooiconcentratie werd verstoord. Daarom denk ik ook dat de landbouw een uitvinding is geweest van vrouwen. Landbouw is een uitgestelde vorm van voedsel verzamelen. Terwijl het graan kiemt en de knollen onder de grond groeien, hielden de vrouwen meer tijd over voor kinderen opvoeden en gezellige gesprekken voeren over alles en nog wat. En de mannen maar monomaan achter die beesten aanrennen.

Die biologische verschillen zijn gebleven, met dit verschil dat we tegenwoordig wel gemengde jachtgroepen hebben op die vogelexcursies. En voor de landbouw hebben we machines. Uitvindingen van mannen, dat dan weer wel.

Advertenties

Read Full Post »

Heno

011 heno-de-Pravia-pastilla

Altijd als ik in Spanje ben ga ik even langs een drogist of supermarkt om een nieuwe voorraad in te slaan. Ik weet heus wel dat het, met wat zoeken, ook in Nederland te koop is, de adressen vind je zo op internet. Maar het is toch niet het echte spul dat ik zo ontzettend met Spanje associeer en daarom alleen dáár wil kopen.

Heno. Heno de Pravia. Doodgewone huishoudzeep die in elke Spaanse winkel te koop is. El aroma de mi hogar, de geur van mijn huis, mijn stulpje. Die slogan voeren ze al zolang de zeep bestaat, al 100 jaar of daaromtrent. Ik heb het leren kennen toen ik voor het eerst in Spanje was. Niet aan de kust tussen de toeristen, maar in het hoogland van Castilië. In de snoeiende hitte van de meseta, waar zelfs de cicaden het in de middag te warm vinden en pas na na vijven beginnen met zingen.

Wij zaten in een villa in Sacedón, met een groepje vrienden. Het huis behoorde aan de ouders van één van hen; wat klussen, beetje zwemmen, luieren, chorízo eten en wijn drinken van Federico Paternina, Banda Azul. Je overgeven aan een uitgebreide siësta, dat spreekt. En dan, als de temperatuur weer dragelijk werd, een heerlijk verkwikkende douche, natuurlijk met Heno de Pravia. Daarna fris gewassen het dorp in, voor een paseo, een kopje koffie en wie weet een biertje. Elk dorp in Spanje komt tegen zonsondergang tot leven. Je maakt eerst een hoop lol en pas als het later op de avond is, zo na elven, ga je nog eens wat eten. Na middernacht kan het zelfs bepaald frisjes worden en gaan de vestjes aan waarvan je al afvroeg waarom iedereen die bij zich had toen het nog boven de dertig graden was.

Die zeep dus. El aroma de mi hogar. Gelukkig heb ik pas weer een voorraadje gehaald en kan ik er weer even tegen. Echte zeep, niet dat slappe spul waarmee hier de schappen gevuld zijn.

Read Full Post »

Een paar jaar geleden was ik op vakantie in Bretagne. Een deel van de kust aan de noordkant, zo tussen Perros-Guirec en het Île Grande (Département Côtes d’Armor) heet de kust-van-het roze-graniet. Niets teveel gezegd want die kust bestaat dus inderdaad uit allemaal bizar gevormde blokken van roze graniet, de een nog fraaier gevormd dan de ander.

De Fles, een granietformatie aan de Côte du Granit Rose in Noord-Bretagne

De vormen die het graniet door de eeuwen heeft gekregen, hebben altijd tot de verbeelding gesproken. Je kunt dieren in die vormen zien, of voorwerpen. Er zijn granietblokken die op paddenstoelen lijken, er is een ramskop, een schildpad, een vis. De Côte du Granit Rose is een toeristische trekpleister van jewelste en terecht, want je kijkt je ogen uit.

En er is De Fles. Een granietblok van zo’n zes meter lang in de vorm van een fles dat balanceert op de rand van een ander rotsblok. Het moet er al duizenden jaren liggen, honderdduizenden jaren misschien, of miljoenen, want graniet is een stollingsgesteente en geologisch gezien is Bretagne erg oud.
En is het niet een spannende gedachte dat ooit het graniet de vorm aannam van een fles, een perfect gevormde fles, lang voordat er flessen waren of mensen die flessen zouden gaan maken?

Read Full Post »

Toen ik nog op het gymnasium zat leerden wij ooit het Sinterklaaslied ‘Zie de maan schijnt door de bomen’ in het Grieks. De maker was meen ik een oude leraar klassieke talen, die ook ooit de Ilias in het Nederlands had vertaald.

Hier komt het.

Διὰ δένδρων ἡ σελήνη,
ἅλις φίλοι θορύβου.
Ἦλθεν ἑσπέρα ἡ κλείνη,
ἑσπέρα Νικολάου.
πάλλεται καρδία δὴ,
τίνι πέμμα, τίνι μή.

En voor wie het Grieks niet machtig is, hier de transcriptie:

Dia dendroon hè selènè
halis philoi thorubou
èlthèn hespera hè kleinè
hespera Nikolaou
palletai kardia dè
tini pemma, tini mè  (laatste 2 regels herhalen).

Update, 21 november 2013

En hier het 2de en 3de couplet van Dia Dendroon,  met dank aan John Rijswijk (zie comments):

ἕξει τὸ μέρος ἕκαστος,
τρωκτέα καὶ ἁπαλά·
ποικίλος ὁ Νευρόσπαστος
παίξεται πηδήματα·
ἀλλ’, αἰαῖ, οἷον πάθος
ῥαπὶς ἀντὶ πέμματος!

ἀλλ’ οὐ μὴ νῦν αἰάζωμεν·
χρηστοὶ πάππα καὶ μάμμα·
πάντ’ εἰ μὴ καλῶς ἐδρῶμεν,
πλεῖστά γ’ ἦν ἐπαινετά.
μὴ φοβοῦ, παῖ, ῥαπίδος
οὐδεὶς ἔσται ἄξιος!

Vooral die Νευρόσπαστος is erg leuk gevonden, de Neurospastos, ofwel de trekpop, harlekijn.

Read Full Post »